Αθιβολές

Τράβα με, κι ας κλαίω…-Αριστ. Ι. Κριάρη «Αθιβολές»

Η νύφη αποχαιρετούσε τις δικολογιές της κι όλο αναδάκρυζε.

Ο γαμπρός έχασε στο τέλος την υπομονή του και της λέει.

- Έλα, φτάνει πια. Πάμε.

Εκείνη όμως αντιστεκότανε ακόμα και δεν το κουνούσε από την πόρτα του πατρικού σπιτιού.

Κι όταν ο γαμπρός την έπιασε από το μπράτσο του ψιθύρισε ανάμεσα στα δάκρυά της.

- Τράβα με, κι ας κλαίω…

Νάκλια

Τα αρχαία-Μιχ. Επαμ. Πριναράκη «Κρητικά ανέκδοτα – Πριναρότσιτες»

Περασμένους χρόνους αποφάσισενε το Υπουργείο Πολιτισμού να στείλει μιαν αρχαιολογική συλλογή από το Μουσείο του Ηρακλείου στην Ιαπωνία, μα οι Ηρακλειώτες δε ν-το δεχτήκανε. Εμαζωχτήκανε χιλιάδες κόσμος γύρου-γύρου από το Μουσείο για να διαμαρτυρηθούνε και να εμποδίσουνε να πάρουνε τα αρχαία.

Θωρεί τη μάζωξη και τη βαβουρανιά μια γραι απού πέρνανε και ρωτά:

- Είντα γίνεται, μωρέ παιδί μου, γιάντα ‘ναι αναμαζωμένος τούτος ο κόσμος και φωνιάζει έτα σόι;

- Θεια, τ’ αρχαία ήρθανε να πάρουνε μα δε τζ’ αφήνομε, απάντησενε ένας νεαρός.

- Άστε τσοι, μωρέ παιδί μου, να τα πάρουνε να πάνε στο διάολο και δυο βολές απόμεινενε στην ίδια ν-τάξη η κοπελιά του γιού μου κι είναι τουτά-να τ’ αρχαία αφορμή, εξέσπασενε η γραι μ’ αγανάκτηση.