Με βάρσαμο κι αρισμαρή – μαντιναδολόγοι

Γιώργης Σηφάκης (Σιμισακογιώργης)

Θ’ ανοίξω για χατίρι σου τσ’ αγάπης μου τη βρύση
να ‘ρθει νερό στη ρίζα σου ψηλό μου κυπαρίσσι.

Πολλοί ‘ναι που ζηλεύουνε αητέ το πέταγμα σου
και θέτουνε στον ασκιανό που κάνουν τα φτερά σου.

Μες τση καρδιάς τη χειμωνιά ήρθε σαν ηλιαχτίδα
και μου ‘φερε την Άνοιξη τσ’ αγάπης σου η ελπίδα.

Φεύγει η ζωή και χάνεται σαν το νερό στη βρύση
κι αλλοίμονο στον άθρωπο που δε θα τη γλεντήσει.

Σε μια γωνιά τ’ ονείρου σου άσε με να καθίσω
να ζω με την ψευδαίσθηση πως θα σε συναντήσω.

Αντώνης Σεμερτζάκης

Ποτέ μην κλείσεις ποταμό μα δε σου κάνει χάρη
όπου τ’ ανήκει περασά μια μέρα θα την πάρει.

Εγώ μ’ αγάπη μπόλικη τσι μαντινάδες βγάνω
γιατί δε θέλω άδικα το χρόνο μου να χάνω.

Ένα ανθό μου κλέψανε, ανάθεμα την ώρα
που κόψαν και ξεράνανε τη πι’ όμορφή μου βιόλα.