Για να θυμούνται οι παλιοί

Οι «τέχνες» του Χάνου

Γράφει ο Γιώργος Καβαλάκης

Στρογγυλοκαθισμένοι στον πάγκο-τραπέζι του καφεκοπτείου Καβαλάκη – Συλλιγάρδου στην «αποπάνω» αγορά της Νεάπολης βρίσκονται μερικοί γείτονες και φίλοι ένα πρωινό της δεκαετίας του 1950 και περιμένουν τον «καλό μεζέ» για ν’ αρχίσουν το πρωινό τους καφαλτί*.

Τα ποτήρια έχουν γεμίσει με βαρελίσιο μπρούσκο παλιό κρασί (μαρουβά) και η σαλάτα της εποχής (αγγουροντομάτα με μπόλικο κρεμμύδι, πιπεριά και γλιστρίδα) είναι έτοιμη στη μοσόρα*.

Κουβέντα στη κουβέντα με ιστορίες και νάκλια της εποχής έρχεται από τον απέναντι φούρνο ο φουρνάρης Μανόλης Φινοκαλιώτης με τον «καλό μεζέ», που ήταν σπάλα κατσικάκι στη σχάρα («κλαδίσο» το λέγανε εκείνη την εποχή, γιατί πολύ παλιά το ψήνανε πάνω σε κλαδί) και με δυο μεγάλες ζεστές φραντζόλες.

Μόλις άνοιξε τη λαδόκολλα που το είχε τυλίξει μοσχομύρισε το μαγαζί και όλοι άρχισαν να τρώνε με βουλιμία το κομματιασμένο από πριν κατσικάκι.

Την ώρα εκείνη καταφθάνει για ν’ αγοράσει καφέ ο γνωστός σ’ όλους τους Μεραμπελιώτες θυμόσοφος καφετζής στη πλατεία της Νεάπολης Χάνος.

«Σάϊκα*, σ’ αγαπά η πεθερά σου μπάρμπα Γιάννη, του λένε όλοι και τον προσκαλούν να πάρει ένα μεζέ και να πιεί κι ένα ποτήρι κρασί.

Στρογγυλοκάθισε ο μπάρμπα Γιάννης κι άρχισε να τρώει και να πίνει. Επειδή όμως του έλειπαν τα περισσότερα δόντια και δεν τα κατάφερνε καλά στο μάσημα, έπαιρνε μερικά κομμάτια κατσικάκι, τα μισοέτρωγε και τα άφηνε για αργότερα, ώστε μετά να τα ξεκοκαλίσει με την ησυχία του. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι την εποχή εκείνη το κρέας είχε πολύ μικρή κατανάλωση, σε σχέση με τη σημερινή εποχή και πολλοί το θεωρούσαν «είδος πολυτελείας».

Τελειώνοντας το καφαλτί, βλέπουν τον μπάρμπα Γιάννη να εξακολουθεί να τρώει από τα κομμάτια που είχε κρατήσει και ήταν μισοφαγωμένα.

Όταν τελείωσε τον ρωτούν με απορία για την «τεχνική» που εφαρμόζει στο φαί του, που ήταν διαφορετική των άλλων. Τους κοιτάζει καλά καλά όλους, σηκώνεται πίνοντας και την τελευταία γουλιά του κρασιού και τους λέει με τον τρόπο που απαντούσε πάντοτε στις ερωτήσεις των άλλων: «Μα είντα περιμένετε από μένα; «Τέχνες» θέλετε να σασε μαθαίνω;».

*καφαλτί=κολατσιό, μοσόρα=μικρή λεκάνη, σάϊκα=ασφαλώς – οπωσδήποτε.